aldın sen kadınını
göğsünün bereketli toprağına.
İçinin karanlığından korkmadı.
Kökleri parmaklarıdır,
o parmakları sana sarılıp
senden besleniyor şimdi.
Karanlığın yalnızlığında biriktirdiğin
aşkın bereketini özümsüyor.
Ve sen, öylece
onun güneşe yükselişini izliyorsun.
Yüzünün pembeliği, onun renk körü yeşil hali.
Şimdi de o güneşi alıyor yapraktan avuçlarına,
içinde damıtıp, bana taşıyor.
Benden aldığını ışığa çeviriyor.
Kör karanlık humuslu halime
güzelim kadınlığının inadıyla
ışığı taşıyor.
Yayın tarihi: 27.09.2025