ve biraz önce ölmüşüm gibi ayrıldım bazı dostlukların arasından.
Sessiz merasim adımları ve boş bakışlarla.
Boş bedenin içinde, ruhumun ölü halini omuzladım o ağır adımlarımda.
Dünyanın hiç bir yerinde yoktur,
insanın içindeki kadar yüksek bir uçurum.
Kendine yolculuk, bir evren kadar derin ve satıhsız o uçurumdan düşüş.
Parmaklarını ve yüzünü okşayan hava olmazsa nasıl bilir biri düştüğünü o sonsuzluğa?
Asılı ve ağırlıksız olduğundan mı karanlığa?
Ya da ne bileyim?
Kendine açtığı kapıdan giren ışık,
yavaş ve inceden küçülüp uzaklaştığında mı?
Yayın tarihi: 16.03.2018
