Kısa kelimelerin arkasında duran,
uzun yol gibi sevgileri öpmeli.
...
Öfkeyle bükmeyi düşünen gözleriyle bakarken,
kızgınlığa hükümran sözler sarf ederken,
sevgiyle bakabilen gözleri,
sevgisini söylemeye çalışan titrek dudaklarını,
sevgiden ateş almış gözlerinden süzülen gözyaşlarını öpmeyi bilmeli,
bilmese de öğrenmeli insan.
Sinirden kasılmış bedenlerimizin göğsüne yapışan,
bizden büyük kalplere, diz çökmeli.
Ne bükmesi?
Ne direnmesi?
Sevgiye küstahlık kimin haddine ki?
Aptallığını kabul etmeli insan.
O yüzden bükemediği bu sevgiyi,
hak etmeyene bahşedeni öpmek lazım.
Bir savaşçıya,
şövalyeye de bunu kabul etmek yaraşırdı.
Bükemediği sevgiyi,
diz çökerek öpmeli insan.
İnsan olmanın asaletiyle hak etmeli bu sevgiyi!
Ruhumun Bağ Bozumu, 2016, s. 49
Yayın tarihi: 16.12.2014
